Suscríbase a la newsletter de Galería Circular y esté al tanto de todas nuestras exposiciones, novedades y promociones exclusivas para nuestros suscriptores.

Suscríbase a la newsletter de Galería Circular y esté al tanto de todas nuestras exposiciones, novedades y promociones exclusivas para nuestros suscriptores.
 
Joan Miró

Barcelona, 1893-Palma de Mallorca, España, 1983) Pintor, escultor, gravador e ceramista español. Estudou comercio e traballou durante dous anos como dependente nunha droguaría, ata que unha enfermidade o obrigou a retirarse durante un longo período nunha casa familiar no pequeno pobo de Mont-roig do Camp. 

De regreso a Barcelona, ingresou na Aca...

Barcelona, 1893-Palma de Mallorca, España, 1983) Pintor, escultor, gravador e ceramista español. Estudou comercio e traballou durante dous anos como dependente nunha droguaría, ata que unha enfermidade o obrigou a retirarse durante un longo período nunha casa familiar no pequeno pobo de Mont-roig do Camp. 

De regreso a Barcelona, ingresou na Academia de Arte dirixida por Francisco Galí, na que coñeceu as últimas tendencias artísticas europeas. Ata 1919, a súa pintura estivo dominada por un expresionismo formal con influencias fauvistas e cubistas, centrada nas paisaxes, retratos e nus. 

Ese mesmo ano viaxou a París e coñeceu Picasso, Jacob e algúns membros da corrente dadaísta, como Tristan Tzara. Alternou novas estanzas na capital francesa con veráns en Mont-roig e a súa pintura empezou a evolucionar cara a unha maior definición da forma, agora cicelada por unha forte luz que elimina os contrastes. No temático destacan os primeiros indicios dunha linguaxe entre onírico e fantasmagórico, moi persoal aínda que de raíces populares, que marcaría toda a súa traxectoria posterior. 

Afín aos principios do surrealismo, asinou o Manifesto (1924) e incorporou á súa obra inquietudes propias do devandito movemento, como o xeroglífico e o signo caligráfico (O carnaval do arlequín). A outra grande influencia da época viría da man de P. Klee, do que recollería o gusto pola configuración lineal e a recreación de atmosferas etéreas e matizados campos cromáticos. 

En 1928, o Museo de Arte Moderna de Nova York adquiriu dúas das súas teas, o que supuxo un primeiro recoñecemento internacional da súa obra; un ano despois, casouse con Pilar Juncosa. Durante estes anos o artista cuestionouse o sentido da pintura, conflito que se reflicte claramente na súa obra. Por un lado, iniciou a serie de Interiores holandeses, charramangueiras recreacións de pinturas do século XVII caracterizadas por un retorno parcial á figuración e unha marcada tendencia cara ao preciosismo, que se mantería nos seus coloristas, xoguetons e poéticos manequíns para o Romeo e Julieta de los Ballets Rusos de Diaghilev (1929). A súa pintura posterior, en cambio, foxe cara a unha maior aridez, esquematismo e abstracción conceptual. Por outro lado, nas súas obras escultóricas optou polo uso de material reciclado e de refugallo. 

A guerra civil española non fixo senón acentuar esta dicotomía entre esgazadura violenta (Cabeza de muller) e evasión ensoñadora (Constelacións), que pouco a pouco foise resolvendo en favor dunha renovada serenidade, animada por un retorno á inxenuidade da simboloxía mironiana tradicional (o paxaro, as estrelas, a figura feminina) que parece reflectir á súa vez o retorno a unha visión inxenua, feliz e impetuosa do mundo. Non resultaron alleos a esta especie de renovación espiritual os seus ocasionais retiros á illa de Mallorca, onde en 1956 construíu un estudo, na localidade de Son Abrines. 

Entrementres, Miró ampliou o horizonte da súa obra cos gravados da serie Barcelona (1944) e, un ano despois, cos seus primeiros traballos en cerámica, realizados en colaboración con Llorens Artigas. Nas décadas de 1950 e 1960 realizou varios murais de gran tamaño para localizacións tan diversas como a sede da Unesco en París, a Universidade de Harvard ou o aeroporto de Barcelona; a partir dese momento e ata o final da súa carreira alternaría a obra pública de gran tamaño (Doa i ocell, escultura), co intimismo dos seus bronces, colaxes e tapices. En 1975 inaugurouse en Barcelona a Fundación Miró, cuxo edificio deseñou o seu grande amigo Josep Lluís Sert

 

Texto de Web Biografías e Vidas:

1954 Gran Premio de Gravado da Bienal de Venecia

1959 Gran Cruz da Orde Civil de Alfonso X o Sabio

1959 Gran Premio da Fundación Guggenheim.

1962 Nombrado Chevalier da Lexión de Honra en Francia.

1966 Premio Carnegie de pintura.

1968 Nombrado doutor honoris causa pola Universidade de Harvard.

1978 recibiu a Medalla de Ouro da Xeneralidade de Cataluña, sendo o primeiro catalán en recibir tal distinción.

1979 Nombrado doutor honoris causa pola Universidade de Barcelona.

1980 recibiu, de mans do rei Juan Carlos I de España, a Medalla de Ouro das Belas Artes.

1983 Nombrado doutor honoris causa pola Universidade de Murci

Máis

Joan Miró There are 5 products.

Showing 1 - 5 of 5 items
Showing 1 - 5 of 5 items