Eduardo Arroyo


Eduardo Arroyo - Wozzeck

Técnica: Litografía - 1972

Medida: 46,5 x 65,5 cm

Edición: 200

Asinado e numerado

incl. impostos, máis gastos de envío aplicables no seu caso

 

400,00 €

  • solamente cantidad limitada existente
  • de 3 a 10 días

Eduardo Arroyo - Verdi

Verdi

Técnica: Lithoraphy (1973)
Medida: 22,6 x 21,7 cm. - 8,8 x 8,5 inchs

Asinado e numerado

400,00 €

  • solamente cantidad limitada existente
  • de 3 a 10 días

In vetrina - Eduardo Arroyo

N.º de producto: Arroyo

Técnica: Litografía

Mancha Medida: 32 x 23 cms.-12,50 x 9 inchs.

Edición: 301/500

Asinado e numerado

200,00 €

  • solamente cantidad limitada existente
  • de 3 a 10 días

Hans Albers - Eduardo Arroyo

N.º de producto: Arroyo1

Técnica: Litografía

Mancha Medida:23 x 32 cms

Edición: 301/500

Asinado e numerado

200,00 €

  • solamente cantidad limitada existente
  • de 3 a 10 días

Eduardo Arroyo Rodríguez


Nace en Madrid en 1937 é un pintor español de estilo figurativo vinculado ao pop art. Clave da nova figuración española, Arroyo cobrou protagonismo no circuíto artístico nacional tardiamente, a partir dos anos 80, tras un afastamento de dúas décadas forzado polo réxime franquista. Actualmente, as súas obras colgan nos máis reputados museos españois e a súa creatividade esténdese ás escenografías teatrais e as edicións ilustradas.

 

En 1963 expón na III Bienal de París, formando parte do grupo L'Abbatoir. A súa oposición ao réxime franquista queda manifesta nesta mostra e na realizada, no mesmo ano, na galería Biosca de Madrid que sería clausurada pouco despois da súa inauguración. Dous anos despois, participa en París na mostra 25 anos de paz en oposición ao XXV aniversario do franquismo. Durante eses anos, outras das súas preocupacións é a polémica entre o compromiso político da arte e a vangarda. Nacen as serie Vivir e deixar morrer ou o fin tráxico de Marcel Duchamp (1965) e Miró refeito (1966). A súa obra intégrase de cheo no movemento Pop de connotacións americanas e matices narrativos cun rico vocabulario iconográfico que lle permite satirizar e criticar a cultura, a política e a sociedade da súa época.

A finais dos sesenta, traballa en proxectos escenográficos ao lado de Klaus Grüber. En 1973 regresa a París e, ao ano seguinte, viaxa a Valencia onde é detido e expulsado de España. A partir de entón e dende a visión dun refuxiado fanse obsesivos os temas do exilio. En 1976, o falecemento de Franco permítelle regresar á Península e comezar unha nova etapa artística. O recoñecemento da súa obra faise patente co Premio Nacional de Artes Plásticas do Ministerio de Cultura (1982) ou o título de Cabaleiro das Artes e as Letras concedido polo goberno francés e nas numerosas retrospectivas da súa obra como as celebradas na Biblioteca Nacional de Madrid, no Centro Pompidou de París ou a do Museo Guggeheim de Nova York.